شبانه

نايستاده ای چون درختی بی بر،

                        بر فراز تپه ای.

نمانده ای چون مردابی پير،

                        در دل جنگلی.

ننشسته ای چون شبی بی ماه،

                     بر سياهی های روزگار.

 

ريخته ای چون باران شبانه و رفته ای.

 

آفتاب فردا،

در هوای تو،

نفس، تازه خواهد کرد.

گياه، از تو خواهد روييد؛

بی آنکه تلفظ حروف نامت را حتی بداند.

/ 0 نظر / 2 بازدید