خیلی نزدیک ...

خلوتِ تنهایی ِ جزیره یِ تریستان ِاقیانوسِ اطلس، تــــَـن

بلندایِ سپیدیِ قلّه یِ اورستِ هیمالیا، فریاد

پهنایِ داغیِ کویرِ لوت، پیشانی

عمقِ سیاهِ گودالِ ماریاناسِ اقیانوسِ آرام، نفس

زمهریرِ دوراُفتاده یِ قطبِ جنوب، دست

نمناکیِ وحشیِ استوا، چشم 

شکستگیِ استخوانِ درختانِ جنگلِ آمازون، پا

خاموشیِ بغضِ آتش فشانِ فوجی، گلو

جاذبه یِ هولناکِ مثلثِ برمودا، دِل

...

فاصله یِ فتح نشدنیِ کهکشانِ راهِ شیری، روح

خستگیِ دوّارِ بی پایانِ زمین، من

...

گرمایِ معطّرِ سُکرآورِ چای لاهیجانِ نیمه شبانه، تو ...

/ 3 نظر / 6 بازدید
علی صالحی

بهترين نظر براي شعر قبلي: سکوت؛ دندانِ کرم خورده’ ذهن! وقتی که باد در آن می پیچد تا مغز استخوان تیر می کشی... "نازنين اخوان"

ملیحه

فاصله فتح نشدنی کهکشان راه شیری، دلهای ....

فرانک

سفر می کنی به دور دست ها شهرهایی که نامشان را نمی دانی و مردمی که حرفشان را نمی فهمی و همه جای جهان تنهایی .. آواز مي خوانم براي گلها ، نان و سبزي موهايم را شانه مي كنم لبانم را رنگ وقتي قرار است به خانه بيايي براي ناهار