نا

غزالی می دود ميان دشت روحم

که با هيچ کمند شعری اسير نمی شود.

تنها، عبور لحظه های چشمهايش ...

   ... عبور لحظه های چشمهايش ...

          ... لحظه های چشمهايش ...

                          ... چشمهايش ....

اين شعر هم ناتوان ماند و ناتمام

                                       من هم.

/ 3 نظر / 2 بازدید
سپيده

راستی يادم رفت که بگم اووووووووووول......من زودتر اومدم

سپيده

نوشته هات به طرز عجيبی با روح و دل آدم بازی ميکنه.......خيلی خوشحال ميشم باهات همکاری کنم و شاهد شکوفايی هر چه بيشتر تو باشم...........باش تا با هم باشيم.........

سپيده

در آخر هم بگم با تبادل لينک موافقی.....