سه شعر

۱)                                                 براي شازده كوچولوي آنتوان دوسِنت اِگزوپري

گياه به گياه ميرسد

        كوه به كوه حتّي ،

                  آدم به آدم هرگز ،

                     كه ريشه اي نمانده ديگر برايش .

۲)

ميرقصد

      ميرقصد

           به اين سو  ،  به آن سو   ...

گويي هرگز بر زمين نخواهد نشست ،

                                  برگ جدا شده از درخت .

۳)

نيافتمت ،

فقير شدم ،

افسانه هايِ گنج هايِ هميشه مدفون در دلِ كوه ها را

                                                                          من ساختم .

/ 38 نظر / 8 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مريم

و زنده‌گي مرا تکرار مي‌کند به‌سان ِ بهار که آسمان را و علف را. شعرهای دوست داشتنی ای بود.مخصوصا اولی و آخری...

نسيم

سلام بسيار زيبا می نويسيد...موفق باشيد اما من نفهميدم بالاخره اين کتاب شعر شما رو ميشه از کجا خريد؟...ميشه بگيد؟.... من هميشه منتظرم...

گلشن

از اين ياده تر نميتوانم خواب ببينم نميخواهيد،اسم کوچکم را عوض میکنم با دلی که مثل کفش های بچه گانه پا به پا برای برهنگی تنگتر میشود..... شازده کوچولو... شازده کوچولو....

م.س.ت

غم غريبی دارد -كه ريشه اي نمانده ديگر برايش .- سلام

مينا

قسمت ۳ خيلی شاهکار بود . اميدوارم کتاب شما را پيدا کنم.

رضا سليمانی

و چون درخت را دور افتاده ايم از هم دورمان کردند

رضا سليمانی

من يک شاعر و نويسنده و منتقد ادبی هستم که بعدها درمورد من بيشتر خواهيد شنيد

س.زارع

سلام شاعر به هزار و يک دليل هم راضی نمی شود ... به روزم

khoob boodand.... nayaftamat ,,, faghir shodam,, kash adam be adam miresid