این شعر نیست ...

اینکه بی خبر می نشانمت اینجا

 روی این نیمکتِ باران خورده ی این سطور

بی چتر میان ِ اینهمه کلماتِ مبهم و نشانه ها

                                                    بهانه است.

 اینکه آنسویِ این خطوطِ  پُر استعاره

برای پنهان کردن ِ التهابِ گونه هام در آغوشت

کورسویِ شمعی را حتّی بر نمی تابم

                                                    بهانه است،

بهانه هایِ ساده ی نداشتنِ دلهره ی نداشتنت ...

/ 8 نظر / 8 بازدید
علی صالحی

بهترين نظر براي نوشته قبلي : ستايش می دانم که نمی شود همراه باران ساعت پیش بر زمین باریده باشی ولی چهره خیست اینجا روی زمین به من لبخند می زند ... .. می دانم آسمان و دریا هم نباشد چشمان ترا که دارم . بعد از اشک و آبشار و آرامش و آه بعد از بهار و بوسه و باران بعد از سلام و سفر و سوال و سکوت . آسمان و دریا را هنوز دارم

مليحه

ياد يه جمله از محمود دولت آبادي افتادم مي نويسم براتون "و آدمي هرگز روح خود را پنهان نمي دارد از نگاه خود اگر با دل در ريا نباشد"

امیر سلطان زاده

سلام وبلاگ زيبايي داري!! از خواندن ان لذت بردم.اگر دوست داشتي به وبلاگ منم سر بزن البته وقتي بيا كه با حوصله بخونيش..!! خوشحال ميشم. مايل به درج لينك هستي؟ www.payeezeoryan.persianblog.ir

شاهین

بی چتر... بی چتر... بی چتر...

ن ی

چرا صفحه سیاه؟!... دلم فرو ریخت از تعبیر شعر 27 فروردین...

تیستو سبز انگشتی

بهانه هایِ ساده ی نداشتنِ دلهره ی نداشتنت ... كاش اين دلهره رو واقعا ميشد با همين بهانه ها از بين برد[ناراحت]

مجید

شعر "هوس" خیلی عالی بود... خیلی... ------------------ آقا ممنون بابت کامنت هایی که گذاشتید.

سارا

به نام خدایی که در این نزدیکیست ...1 سلام کاش بدونی نبودنت ندیدنت یا واسه همیشه رفتنت هرگز بهونه نمی شه واسه از یاد بردنت............. برقرار باشید یا علی