نا

قويترين مردمانِ جهان ،

                      درٌه ها را با كوه ها ،

من ،

سفره های خالی را  با شعر ،

                        نمی توانم پُر كنم .

/ 23 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ط

پيوند شما در وبلاگ ما موجود است

زهرا

نگران نباش. در عوض دلهای خسته را با آن لذتی و آرامشی هست.

همزاد تيشتر

شما دوست من هستيد و من شما و نوشته هاتون رو دوست دارم... فکر نکنم سيد بودن يا نبودن شما مهمتر از اين احساس باشه... اميدوارم که نرنجيد از من و اشتباهم رو به بزرگواری ببخشيد...

آوا

تا پر کردن را چه بدانيم چه نام زيبايی دارد خانه تان

اه ماه

سلام از نقدتون منون من هم فکرمی کردم می شه از باد اشیانه ساخت اما حالا به ایننتیجه رسیدم که با باد فقط می شه رفت... اما سفرههای زیادی رو با شعر پر کردم سفره های تنهایی فریا های خاموش دلتنگی های خاکستری عشق های بی سرزمین و و و

شبگرد

سلام دق البا ب دوستا نه ام را پذيرا باشين ... نوشته ها را خواندم همه آنها تحسين تعظيم دارد اما آيينه و پيله مست شدن .. همواره چنين با احساس باشين و انعکاسش را ما سر مست

کتایون

کار شعر هیچوقت سیر کردن شکم نبوده. سفره های خالی با شعر پر نمی شوند اما ذهن های خالی چرا

cracker

گرگی در ارتفاع بلند قلبم عشق را زوزه می کشد و تو هنوز دنبال چوپان دروغگو می گردی

MEPHISTOPHELES

دروود برای پر کردن،جايی بايد باشه يا نه؟ جای شعر سفره نيست جای موسيقی و هنر سفره نيست شعر تو ،ذهن من و ما رو پر ميکنه پيغامت روحمون و بيدار ميکنه منطورم از تو شخص تو نبود همه هنرمندا بود پس کاشکی حرفی که ميزنزن ارزشمند باشه.