گاهی مرا به نام کوچکم بخوان

علي صالحي ديگر در اينجا نمي نويسد

نايستاده ای چون درختی بی بر،

                        بر فراز تپه ای.

نمانده ای چون مردابی پير،

                        در دل جنگلی.

ننشسته ای چون شبی بی ماه،

                     بر سياهی های روزگار.

 

ريخته ای چون باران شبانه و رفته ای.

 

آفتاب فردا،

در هوای تو،

نفس، تازه خواهد کرد.

گياه، از تو خواهد روييد؛

بی آنکه تلفظ حروف نامت را حتی بداند.

نوشته شده در چهارشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٥ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ توسط علی صالحی نظرات () |


Design By : Night Skin